Please use this identifier to cite or link to this item: http://hdl.handle.net/10889/13024
Title: Το παράδοξο φαινόμενο της ἀκρασίας στον Αριστοτέλη και οι φιλοσοφικές καταβολές του
Other Titles: The paradoxical phenomenon of akrasia in Aristotle and its philosophical origins
Authors: Πομώνη, Ελένη - Ιωάννα
Keywords: Ακρασία
Αδυναμία της βούλησης
Ακούσια κακία
Ηθική
Αριστοτέλης
"Ηθικά Νικομάχεια"
"Πρωταγόρας"
"Πολιτεία"
"Νόμοι"
Σωκράτης
Πλάτων
Keywords (translated): Akrasia
Incontinence
Weakness of will
Volluntary
Ethics
Aristotle
"Nicomachean ethics"
"Protagoras"
"Republic"
"Laws"
Socrates
Plato
Abstract: Η παρούσα πραγμάτευση εστιάζει στο ηθικό φαινόμενο της ακρασίας, δηλαδή, μιας κατάστασης κατά την οποία το άτομο δρα ενάντια σε μια προαποφασισμένη γνώση που αφορά το προσωπικό του καλό, εξαιτίας της επίδρασης που ασκεί πάνω του η επιθυμία. Ειδικότερα, η εργασία αποτελεί μια περιδιάβαση στις φιλοσοφικές διαδρομές που ακολούθησε η ακρασία ξεκινώντας από τον Σωκράτη και καταλήγοντας στον Αριστοτέλη. Η παραδοξότητα του φαινομένου όπως ήδη δηλώνεται στον τίτλο της εργασίας συνίσταται στην έμφυτη τάση του ανθρώπου να κατευθύνεται πάντοτε προς αυτό που θεωρεί καλύτερο και αυτό που προάγει τελικά την ευδαίμονα ζωή. Σύμφωνα με αυτή την πεποίθηση, φαίνεται λογικά αδύνατο ένα άτομο που έχει δυνατότητα εθελούσιας πράξης, να επιλέγει κάτι που αναγνωρίζει ως βλαβερό ή κάτι που αντιτίθεται στην πεποίθησή του για την καλύτερη δυνατή επιλογή. Κατά αυτόν τον τρόπο η ακρασία καθίσταται συνώνυμο μιας μορφής εκούσιας κακίας. Οι φιλοσοφικές θέσεις του Σωκράτη, όπως εξάγονται από τα ξενοφώντεια "Ἁπομνημονεύματα" και όπως παρουσιάζονται στον πλατωνικό "Πρωταγόρα", καθιστούν την πιθανότητα ακρασίας αδύνατη και την άρνηση της ύπαρξής της λογικό επακόλουθο. Ύστερα από το Σωκράτη, ο Πλάτων στην "Πολιτεία" την αναγνωρίζει επιφυλακτικά μέσω παραδειγμάτων και στο πλαίσιο της θεωρίας του περί της τριμερούς διάκρισης της ψυχής έως ότου φτάσει εγγύτερα σε αυτή την αναγνώριση στους "Νόμους". Τέλος, ο Αριστοτέλης αναγνωρίζει πλήρως την ακρασία και αφιερώνει ολόκληρο το 7ο βιβλίο των "Ἠθικῶν Νικομαχείων" στην πραγμάτευσή της. Απώτερος σκοπός της εργασίας είναι να κατανοηθεί εναργέστερα τόσο η ίδια η κατάσταση της ακρασίας όσο και τρόπος με τον οποίο ο Σταγειρίτης φιλόσοφος εντάσσει το παράδοξο αυτό φαινόμενο στην ηθική του φιλοσοφία.
Abstract (translated): The present thesis focuses upon the moral phenomenon of akrasia, that is, a state in which a person acts contrary to a predetermined knowledge of what is best, due to the influence exerted on them by desire. More particularly, the thesis can be described as a journey through the philosophical paths of akrasia beginning with Socrates and ending with Aristotle. The phenomenon is paradoxical, as already indicated in the title of the thesis, because it conflicts every man’s innate tendency to always be directed towards what they consider best and what ultimately promotes their flourishing in life. According to this belief, it seems logically impossible for someone who acts voluntarily to choose something they consider harmful or something contrary to their belief of the best possible action. So, akrasia becomes a synonym for a form of voluntary malice. Socrates’s philosophical positions, as extracted from Xenophon’s "Memorabilia" and the platonic "Protagoras" render the possibility of akrasia impossible and the denial of its existence a logical consequence. After Socrates, Plato in the "Republic" cautiously recognizes akrasia through examples in the context of his theory of tripartion until its almost full recognition in the "Laws". Finally, Aristotle fully recognizes akrasia and dedicates the entire 7th book of his "Nicomachean ethics" in its examination. The aim of this thesis is to fully understand the state of akrasia itself and the way in which the Stagirite philosopher makes this paradoxical phenomenon a part of his moral philosophy.
Appears in Collections:Τμήμα Φιλολογίας (ΜΔΕ)



This item is licensed under a Creative Commons License Creative Commons