Βιοδραστικό περιεχόμενο και αντιβακτηριακή δράση εκχυλισμάτων από φύλλα και καρπούς μυρτιάς
Loading...
Date
2025-09-29
Authors
Καψιμάλλης, Αριστείδης
Journal Title
Journal ISSN
Volume Title
Publisher
Abstract
Η παρούσα πτυχιακή εργασία είχε ως στόχο να διερευνήσει την αντιοξειδωτική ικανότητα , το ολικό φαινολικό περιεχόμενο (TPC), και την αντιβακτηριακή δράση των εκχυλισμάτων των φύλλων και του καρπού από το φυτό Myrtus communis L. Το Myrtus communis L, κοινώς γνωστό ως μυρτιά , είναι ένα φυλλοβόλο δέντρο εγγενές στην Μεσογειακή Λεκάνη και ορισμένες χώρες της Νοτιοδυτικής Ασίας και της Σαουδικής Αραβίας. Αυτό το φυτό χρησιμοποιείται παραδοσιακά στη λαϊκή ιατρική για τις διάφορες θεραπευτικές του ιδιότητες, αλλά και στην Μαγειρική και την Ποτοποιία. Εφαρμόστηκε μία μέθοδος εκχύλισης , η εκχύλιση με υπέρηχους , χρησιμοποιώντας ως διαλύτη : αιθανόλη , μεθανόλη και εξάνιο καθολικά χωρίς την παρουσία νερού . Αξιολογήθηκαν η απόδοση εκχύλισης, η συνολική περιεκτικότητα σε ολικά φαινολικά (TPC) , η αντιοξειδωτική δράση (DPPH) και η αντιβακτηριακή δράση ενάντια σε βασικά φυτοπαθογόνα βακτήρια μέσω της δοκιμασίας διάχυσης δίσκων και του πρωτοκόλλου Resazurin 96 -φρεατίων . Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι μεταξύ των έξι επιμέρους εκχυλισμάτων , αποδοτικότερο ήταν το εκχύλισμα καρπού μυρτιάς σε διαλύτη μεθανόλη με ποσοστό (36,6%) και το λιγότερο αποδοτικό ήταν το εκχύλισμα καρπού μυρτιάς σε διαλύτη εξάνιο με ποσοστό (2,4%). Αναφορικά με το Ολικό Φαινολικό Περιεχόμενο και την Αντιοξειδωτική Δράση , παρατηρείται γενικά μια θετική συσχέτιση μεταξύ του πρώτου με το δεύτερο. Τα εκχυλίσματα με υψηλότερο TPC τείνουν να έχουν υψηλότερη αντιοξειδωτική ικανότητα (χαμηλότερη τιμή IC50). Η μεθανόλη φαίνεται να είναι ο πιο αποτελεσματικός διαλύτης για την εξαγωγή φαινολικών ενώσεων με υψηλή αντιοξειδωτική δράση, τόσο στα φύλλα όσο και στους καρπούς. Τα φύλλα φαίνεται να έχουν υψηλότερο TPC και, κατά συνέπεια, υψηλότερη αντιοξειδωτική ικανότητα σε σύγκριση με τους καρπούς, ανεξάρτητα από τον χρησιμοποιούμενο διαλύτη. Ακολούθως, τα αποτελέσματα της δοκιμασίας διάχυσης δίσκων έδειξαν εξαιρετική δράση του εκχυλίσματος φύλλων σε διαλύτη μεθανόλη : Εξαιρετική δράση κατά του C. michiganensis και X. campestris με ζώνη αναστολής στα 21 mm. Το αιθανολικό εκχύλισμα φύλλων εμφάνισε καλή δράση κατά του C. michiganensis (17 mm) και κατά του X. campestris (17-18 mm), αλλά δεν παρατηρήθηκε δράση κατά του P. syringae. Και το εκχύλισμα φύλλων με διαλύτη εξάνιο, ικανοποιητική δράση με ζώνες αναστολής 18 mm για C. michiganensis και 19 mm για X.campestris. Τέλος, η δοκιμασία Ρεσαζουρίνης έκανε εμφανές ότι: τα εκχυλίσματα μεθανόλης και αιθανόλης παρουσιάζουν παρόμοια αποτελεσματικότητα, με χαμηλές τιμές MIC και MBC για τα περισσότερα βακτήρια. Και ότι το εκχύλισμα εξανίου εμφανίζει ελαφρώς μειωμένη αντιβακτηριακή δράση σε σύγκριση με τα άλλα δύο εκχυλίσματα, ειδικά για το Xanthomonas campestris.
Description
Keywords
Εκχύλιση με υπερήχους, Δοκιμασία διάχυσης δίσκων, Ολικό φαινολικό περιεχόμενο, Δοκιμασία 96 φρεατίων με βάση τη ρεσαζουρίνη, Αιθανόλη, Μεθανόλη, Εξάνιο