Τηλεαποκατάσταση σε γυναίκες με διάσταση του ορθού κοιλιακού : αποτελεσματικότητα και ικανοποίηση ασθενών
| datacite.contributor.RelatedPerson | Φουσέκης, Κων/νος | |
| datacite.contributor.RelatedPerson | Τσεκούρα, Μαρία | |
| datacite.contributor.Supervisor | Μπίλλη, Ευδοκία | |
| dc.contributor.author | Αντωνίου, Μαρία | |
| dc.contributor.other | Antoniou, Maria | |
| dc.date.accessioned | 2025-02-27T07:31:26Z | |
| dc.date.available | 2025-02-27T07:31:26Z | |
| dc.date.issued | 2025-02-26 | |
| dc.degree | masterThesis | |
| dc.description.abstract | Υπόβαθρο: Η εφαρμογή θεραπευτικής άσκησης μέσω τηλεαποκατάστασης αποτελεί ένα εναλλακτικό μέσο αποκατάστασης, όταν η δια ζώσης εφαρμογή της άσκησης δεν είναι εφικτή. Για τη διαχείριση της διάστασης του ορθού κοιλιακού (ΔΟΚ) τα προγράμματα άσκησης του κορμού προτείνονται ως θεραπεία πρώτης γραμμής. Αν τα παραπάνω συνδυαστούν με τα υψηλά ποσοστά επιπολασμού της ΔΟΚ ακόμα και 6 μήνες μετα τον τοκετό καθώς και τα εμπόδια των νέων μητέρων για παρουσία σε δια ζώσης άσκηση, η τηλεαποκατάσταση θα μπορούσε να αποτελέσει ένα μέσο με σημαντική κλινική σημασία στη διαχείριση της ΔΟΚ. Σκοπός: Σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν η διερεύνηση της αποτελεσματικότητας και της ικανοποίησης της εφαρμογής ενός προγράμματος θεραπευτικής άσκησης με τηλεαποκατάσταση σε γυναίκες μετά την εγκυμοσύνη που εμφανίζουν ΔΟΚ. Σχεδιασμός μελέτης: Μελέτη παρατήρησης Μέθοδοι: Στη μελέτη συμμετείχαν γυναίκες ηλικίας 18-50 ετών (37.54±5.49 έτη) με εγκατεστημένη ΔΟΚ μετά τον τοκετό (>6 μήνες) με ικανότητα σύσπασης του εγκαρσίου κοιλιακού και των μυών του πυελικού εδάφους και οικειότητα στη χρήση ηλεκτρονικών μέσων, καθώς και κατοχή ηλεκτρονικής συσκευής με σύνδεση στο διαδίκτυο. Το δείγμα συμμετείχε σε ένα ομαδικό πρόγραμμα ενδυνάμωσης του κορμού 12 εβδομάδων, εβδομαδιαίας συχνότητας δύο συνεδριών μέσω τηλεδιάσκεψης με σύγχρονο τρόπο (παρακολούθηση-εποπτεία σε πραγματικό χρόνο από τον φυσικοθεραπευτή) και μίας μέσω ασύγχρονου τρόπου ή δια ζώσης. Το πρόγραμμα επικεντρώθηκε σε προοδευτικής επιβάρυνσης θεραπευτικές ασκήσεις επανεκπαίδευσης των εν τω βάθει κοιλιακών μυών, των μυών του πυελικού εδάφους, ασκήσεις ενδυνάμωσης των επιφανειακών μυών του κορμού, συνδυαστικές ασκήσεις ενδυνάμωσης των μυών του κορμού με ταυτόχρονη κίνηση των άκρων και προοδευτικής επιβάρυνσης ασκήσεις λειτουργικής επανεκπαίδευσης. Πρωταρχικό μέσο έκβασης ήταν η ικανοποίηση των ασθενών αξιολογούμενη με το ερωτηματολόγιο Telehealth Usability Questionnaire (TUQ_Greek) διασκευασμένο στην ελληνική γλώσσα, μία ερώτηση κλειστού τύπου και μία ανοικτού. Τα δευτερεύοντα μέσα έκβασης ήταν η απόσταση/πλάτος μεταξύ των ορθών κοιλιακών μυών (αξιολογούμενη μέσω διαγνωστικού υπερήχου 2D πραγματικού χρόνου), η μυϊκή αντοχή του κορμού (αξιολογούμενη με λειτουργικές δοκιμασίες κινητικού ελέγχου) και η εικόνα σώματος [αξιολογούμενη με τη Κλίμακα Body Image States Scale (BISS_Greek)]. Επίσης, δευτερεύον μέσο έκβασης ήταν η συμμόρφωση των ασθενών αξιολογούμενη μέσω ειδικού ημερολογίου άσκησης, σχεδιασμένο για τους σκοπούς της μελέτης. Αξιολογήσεις πραγματοποιήθηκαν πριν την παρέμβαση, την 4η, την 8η και την 12η εβδομάδα. Η περιγραφική και η στατιστική ανάλυση πραγματοποιήθηκε με το στατιστικό πρόγραμμα SPSS. Αποτελέσματα: Δεκατρείς γυναίκες με ΔΟΚ (37.54±5.49 ετών) συμμετείχαν και ολοκλήρωσαν τη μελέτη. Η θεραπεία μέσω τηλεαποκατάστασης φάνηκε να αποτελεί πολύ ικανοποιητική λύση για το 84.62% των ασθενών. Στο ερωτηματολόγιο TUQ_Greek η συνολική μέση βαθμολογία ήταν υψηλή με μέση τιμή 6.28 ±0.60, ιδιαίτερα λόγω της υψηλής ευκολίας χρήσης του συστήματος, της ικανοποίησης και πρόθεσης για μελλοντική χρήση του, της χρησιμότητας του, της ποιότητας διεπαφής με αυτό και της ποιότητας αλληλεπίδρασης με τον θεραπευτή. Το 46.15% των συμμετεχουσών σημείωσε επίπεδο υποστήριξης/καθοδήγησης στη σύγχρονη μέθοδο τηλεαποκατάστασης ίδιο ή παρόμοιο με αυτό των δια ζώσης συνεδριών. Η απόσταση μεταξύ των ορθών κοιλιακών σημείωσε στατιστικά σημαντική μείωση στα 2 cm και 5 cm πάνω από τον ομφαλό μεταξύ των δύο χρονικών στιγμών μέτρησης (p<0.05), ενώ στο σημείο 2 cm κάτω από τον ομφαλό η παρατηρούμενη διαφορά δεν ήταν στατιστικά σημαντική (p>0.05). Στις δοκιμασίες abdominal curl-up και πρόσθια σανίδα, παρατηρήθηκαν αυξήσεις στις μέσες τιμές από την αρχική ως την τελική μέτρηση, που δεν ήταν στατιστικά σημαντικές. Η παρέμβαση οδήγησε σε στατιστικά σημαντική βελτίωση στις δοκιμασίες δεξιά πλάγια (p=0.029), αριστερή πλάγια σανίδα (p=0.028) και στο McGill’s trunk flexor endurance test (p=0.023) ανάμεσα στις χρονικές στιγμές μέτρησης, πριν την παρέμβαση και μετά την παρέμβαση. Επιπλέον στην δοκιμασία McGill’s trunk flexor endurance test σημειώθηκε στατιστικά σημαντική διαφορά ανάμεσα στην αρχική μέτρηση και στη μέτρηση της 4ης εβδομάδας (p=0.036). Τα αποτελέσματα της μελέτης ανέδειξαν στατιστική σημαντική διαφορά μεταξύ των δύο χρονικών μέτρησης της εικόνας σώματος (p=0.023). Η μέση τιμή συμμόρφωσης στην άσκηση μέσω τηλεαποκατάστασης ήταν συνολικά υψηλή και ανήλθε στο 70.51%. Συμπεράσματα: Το πρόγραμμα άσκησης 12 εβδομάδων μέσω τηλεαποκατάστασης σημείωσε υψηλή ικανοποίηση από τους ασθενείς. Η συμμόρφωση στο πρόγραμμα ήταν επίσης υψηλή. Επιπλέον, καταγράφηκαν σημαντικές βελτιώσεις στις κλινικές μετρήσεις, όπως η μείωση της απόστασης των ορθών κοιλιακών, η ενίσχυση της μυϊκής αντοχής του κορμού, καθώς και η βελτίωση της εικόνας σώματος. Συνολικά, η τηλεαποκατάσταση αναδεικνύεται ως μια ικανοποιητική και αποτελεσματική προσέγγιση στη διαχείριση της ΔΟΚ, που μπορεί να ενσωματωθεί στην κλινική πρακτική, προσφέροντας ουσιαστική υποστήριξη και δυνατότητα άσκησης στις νέες μητέρες. Φαίνεται να έχει όλα τα απαραίτητα συστατικά για μακροπρόθεσμη αποδοχή και επιτυχία στον πληθυσμό αυτό. | |
| dc.description.translatedabstract | Background: The application of therapeutic exercise via telerehabilitation is an alternative means of rehabilitation when face-to-face exercise is not feasible. For the management of diastasis recti abdominis (DRA), trunk exercise programs are proposed as a first-line treatment. If these are combined with the high prevalence rates of DRA even 6 months postpartum and the barriers of new mothers in attending in-person exercise sessions, telerehabilitation could be a tool with significant clinical relevance in the management of DRA. Purpose: The purpose of this study was to investigate the effectiveness and satisfaction of implementing a therapeutic exercise program via telerehabilitation in postpartum women who experience DRA. Study design: Observational study Methods: The study included women aged 18-50 years (37.54±5.49 years) with established postpartum DRA (>6 months) who had the ability to contract the transverse abdominis and pelvic floor muscles and were familiar with the use of electronic media, as well as possession of an electronic device with internet connection. The sample participated in a 12-week group core strengthening program, with a weekly frequency of two sessions via synchronous teleconference (monitoring-supervision in real time by a physiotherapist) and one via asynchronous method of telerehabilitation or in-person. The program focused on progressive load therapeutic retraining exercises of the deep abdominal muscles, pelvic floor muscles, strengthening exercises of the superficial trunk muscles, combining strengthening exercises of the trunk muscles with simultaneous movement of the limbs and progressive load functional retraining exercises. The primary outcome measure was patient satisfaction assessed with the Telehealth Usability Questionnaire (TUQ_Greek) adapted into Greek, one closed-ended question and one open-ended question. The secondary outcomes were the distance/width between the rectus abdominis muscles (assessed by real-time 2D diagnostic ultrasound), trunk muscle endurance (assessed by functional motor control tests) and body image [assessed with the Body Image States Scale (BISS_Greek)]. Also, a secondary outcome measure was patient compliance assessed through a specific exercise diary designed for the purposes of the study. Assessments were performed before the intervention, in weeks 4, 8 and 12. Descriptive and statistical analysis was performed using the SPSS statistical program. Results: Thirteen DRA women (37.54±5.49 years) enrolled and completed the study. Telerehabilitation appeared to e a very satisfactory solution for 84.62% of patients. In the TUQ_Greek questionnaire, the overall mean score was high with a mean value of 6.28 ±0.60, particularly due to the high ease of use of the system, satisfaction and intention for its future use, its usefulness, the quality of the interface with it and the quality of interaction with the therapist. 46.15% of the participants noted a level of support/guidance in the synchronous telerehabilitation method that was like that of in-person sessions. The distance between the rectus abdominis muscles showed a statistically significant decrease at 2 cm and 5 cm above the umbilicus between the two measurement points (p<0.05), while at the point 2 cm below the umbilicus, the observed difference was not statistically significant (p>0.05). In the abdominal curl-up and front plank test, increases in mean values from baseline to the final measurement were observed, which were not statistically significant. The intervention led to a statistically significant improvement in the right-sided plank (p=0.029), left-sided plank (p=0.028) and McGill’s trunk flexor endurance test (p=0.023) tests between the pre-intervention and post-intervention measurement times. In addition, in the McGill’s trunk flexor endurance test, a statistically significant difference was noted between the baseline measurement and the 4th week measurement (p=0.036). The results of the study revealed a statistically significant difference between the two time points of body image measurement (p=0.023). The mean compliance rate to exercise via telerehabilitation was overall high, accounting for 70.51%. Conclusions: The 12-week telerehabilitation exercise program was highly satisfactory for patients. Compliance with the program was also high. In addition, significant improvements were recorded in clinical measures, such as a decrease in rectus abdominis distance, increased core endurance, and improved body image. Overall, telerehabilitation appears to be a satisfactory and effective approach to the management of DRA, which can be integrated into clinical practice, offering substantial support and exercise opportunities to new mothers. It appears to have all the necessary ingredients for long-term acceptance and success in this population. | |
| dc.identifier.uri | https://hdl.handle.net/10889/29082 | |
| dc.language.iso | el | |
| dc.rights | Attribution-NonCommercial-ShareAlike 3.0 Greece | en |
| dc.rights.uri | http://creativecommons.org/licenses/by-nc-sa/3.0/gr/ | |
| dc.subject | Τηλεαποκατάσταση | |
| dc.subject | Γυναίκες μετά τον τοκετό | |
| dc.subject | Διάσταση του ορθού κοιλιακού (ΔΟΚ) | |
| dc.subject.alternative | Telerehabilitation | |
| dc.subject.alternative | Postpartum women | |
| dc.title | Τηλεαποκατάσταση σε γυναίκες με διάσταση του ορθού κοιλιακού : αποτελεσματικότητα και ικανοποίηση ασθενών | |
| dc.title.alternative | Telerehabilitation in women with diastasis recti abdomininis : effectiveness and patient satisfaction |