Ο ρόλος της σεργλυκίνης σε κακοήθειες
Loading...
Date
Authors
Μάνου, Δήμητρα
Journal Title
Journal ISSN
Volume Title
Publisher
Abstract
Η σεργλυκίνη είναι μια πρωτεογλυκάνη που αναδείχθηκε για τον ενδοκυτταρικό της ρόλο στη συγκρότηση εκκριτικών κοκκίων και κυστιδίων και στη συσσώρευση των συστατικών τους. Η σεργλυκίνη μπορεί να εκκρίνεται με τα συνοδά της μόρια στον εξωκυττάριο χώρο (ECM) ρυθμίζοντας τη βιοδιαθεσιμότητά τους. Η σεργλυκίνη έχει χαρακτηριστεί ως θετικός ρυθμιστής της καρκινογένεσης, αφού έχει βρεθεί να υπερεκφράζεται σε ποικίλες κακοήθειες. Η εκκρινόμενη σεργλυκίνη μπορεί να ρυθμίσει ογκοπροωθητικές ιδιότητες των καρκινικών κυττάρων όπως είναι ο πολλαπλασιασμός, η μετανάστευση, η διήθηση, η χημειοανθεκτικότητα και ο βλαστικός φαινότυπος. Η ρύθμιση αυτή καθορίζεται από την ιδιότητα της σεργλυκίνης να διαμορφώνει την έκφραση ή/και έκκριση σημαντικών μορίων όπως είναι οι πρωτεάσες και οι χημειοκίνες, καθώς επίσης και μέσω της αλληλεπίδρασης της με συστατικά του ECM ή υποδοχείς της κυτταρικές επιφανείας να επηρεάζει τελικά την κυτταρική σηματοδότηση. Στην παρούσα διδακτορική διατριβή διερευνήθηκε ο ρόλος της σεργλυκίνης στην επιθετικότητα του πιο θανατηφόρου αστροκυτταρικού όγκου του κεντρικού νευρικού συστήματος, το γλοιοβλάστωμα. Η καταστολή της έκφρασης της σεργλυκίνης στα LN-18 κύτταρα γλοιοβλαστώματος οδήγησε τα κύτταρα να αποκτήσουν ένα λιγότερο επιθετικό φαινότυπο, με μειωμένο πολλαπλασιαστικό, μεταναστευτικό και διηθητικό δυναμικό, με μειωμένη δυνατότητα δημιουργίας αποικιών και ογκογενετική ικανότητα in vivo, αλλά και με ελαττωμένη κυτταρική σηματοδότηση κρίσιμων μονοπατιών σχετιζόμενα με την ογκογένεση. Επίσης, η καταστολή της σεργλυκίνης στα LN-18 κύτταρα γλοιοβλαστώματος επηρέασε την έκφραση και ενεργότητα μεταλλοπρωτεϊνασών (MMPs) του ECM, καθεψινών και πρωτεασών του συστήματος ενεργοποίησης της πλασμίνης, αλλά και την έκφραση και έκκριση ιντερλευκινών. Στη συνέχεια, η σεργλυκίνη φάνηκε πως είναι απαραίτητη για τη ρύθμιση του σηματοδοτικού μονοπατιού του TGFβ στα LN-18 κύτταρα γλοιοβλαστώματος, μιας και η αναστολή αλλά και η ενεργοποίηση του μονοπατιού φαίνεται να επηρεάζει κυρίως τα LN-18 κύτταρα αναφοράς και εμφανίζει καταστολή στα κύτταρα που δεν εκφράζουν την σεργλυκίνη. Τέλος, τα εθισμένα μέσα από τα LN-18 κύτταρα αναφοράς βρέθηκαν να επηρεάζουν τις κυτταρικές λειτουργίες ινοβλαστών αλλά και την έκφραση ιντερλευκινών, χημειοκινών και MMPs σε μεγαλύτερο βαθμό από ότι τα εθισμένα μέσα από τα LN-18 κύτταρα με την καταστολή της σεργλυκίνης. Η επικοινωνία αυτή μεταξύ των κυττάρων γλοιοβλαστώματος και των ινοβλαστών φαίνεται να καθορίζεται από το σηματοδοτικό μονοπάτι του CXCR-2. Συγκεντρωτικά, τα δεδομένα της παρούσας διδακτορικής διατριβής επισημαίνουν το ρόλο της σεργλυκίνης στην επιθετικότητα του γλοιοβλαστώματος αλλά και της κρισιμότητας της παρουσία της για την επικοινωνία με στρωματικά κύτταρα στο μικροπεριβάλλον του όγκου, ενώ ενισχύεται η σημαντικότητα της συνεργασίας της σεργλυκίνης με κυτταροκίνες για την προώθηση των ογκογενετικών χαρακτηριστικών και του φλεγμονώδους φαινοτύπου.
Description
Keywords
Σεργλυκίνη, Γλοιοβλάστωμα, Εξωκυττάριος χώρος (ΕCM), Ιντερλευκίνες (ILs), Μεταλλοπρωτεϊνάσες (MMPs), Καθεψίνες, Κυτταρική σηματοδότηση, Ινοβλάστες, Διασταυρούμενη επικοινωνία